Posted on Leave a comment

The power in yourself that’s always there

A man powerfully punching the ground
A man powerfully punching the ground
Photo by Lopez Robin on Unsplash

6 min read

19:00     |     Sept 30, 2019

The power within yourself

That is always there

Waar heb jij altijd controle over in je leven? Daarmee bedoel ik echt altijd. Of je nou in bed ligt, ziek bent, aan het sporten bent, werken, zoenen, zingen en ga zo maar door. Waar heb jij controle over? Ik laat je er nog even over na denken. 

There is something in your life which you always have control over. What is it? By that I really mean always. Whether you are in bed, sick, working out, working, kissing, singing etc. What do you have control over? I’ll let you think about it for a while

Ik werk al een aantal jaren bij het bedrijf La Place als weekend hulp. Hier sta ik vooral in de spoel keuken en bij de kassa. Afgelopen weekend merkte ik iets in mezelf wat me al een poosje dwars zat als ik aan het werk was. Terwijl ik de laatste spullen opruimde van de dag merkte ik in mijn lichaam een onbalans. De dag was afgelopen maar ik voelde nog steeds een sterk gevoel van stress en spanning. Mijn ademhaling zat hoog in mijn borst en ik kon mijn handen niet meer stil houden. Toen ik even stil ging staan merkte ik dat mijn hart enorm snel klopte. Ik maakte mijn werk af en ging naar huis. Op de fiets merkte ik dat ik nog steeds niet rustig was. Mijn hart klopte in mijn keel, mijn borst voelde zwaar aan en ik bleef maar praten over onzinnige dingen tegen mijn vriendin. De werkdag was afgelopen maar toch bleef ik enorm onrustig. Waren het de koppen koffie die ik had gehad? Was het de drukte of was ik overprikkelt van alle mensen? Ik wist het niet en toen ik thuis was probeerde ik rustig te worden. Met een diepe zucht plofte ik op de bank met een glas water en keek wat tv. 

I have been working at La Place on the weekends now for a number of years. The main things I do are working in the kitchen and at the cash register. Last weekend I noticed something in myself that had been bothering me for a while when I was working. While I was cleaning up the last things of the day I noticed an imbalance in my body. The day was over but I still felt a strong sense of stress and tension. My breathing was shallow and high up in my chest and I could no longer keep my hands still. When I paused, I noticed that my heart was beating very fast. I finished work and went home. On the bike, I noticed that I couldn’t get myself calmed down. My heart was beating in my throat, my chest felt heavy and I kept talking about stupid things to my girlfriend. The working day was over but I still remained very stressed. Was it the cups of coffee I had? Was it the crowds or was I overwhelmed by all the people? I didn’t know and when I got home I tried to calm down. With a deep sigh, I sat down on the couch with a glass of water and watched some TV.

Het hielp niet. De onrust in mijn lichaam bleef aanhouden en het probleem werd niet opgelost. Misschien zou een lekkere warme douche helpen om me te kalmeren. Na het eten besloot ik daarom om te gaan douche, maar nog steeds geen resultaat. ‘Fucking hell word is rustig’ zei ik tegen mezelf. Natuurlijk werkt dit niet want dit is precies het tegenovergestelde van rustig worden. Dus probeerde ik maar rustig te worden door een klein kwartiertje te gaan mediteren. Alleen focussen op je gedachtes en ze elke keer weer los laten. Ook dat hielp niet, m’n hartslag bleef hoog en de gedachtes in mijn hoofd bleven ratelen. Ik raakte letterlijk overprikkeld door mezelf, en dat is behoorlijk knap want vaak gebeurd het door prikkels van buiten af. Mijn hoofd is soms enorm druk en denkt aan te veel dingen tegelijkertijd en dus dacht ik dat slapen voor nu de enige optie zou zijn. Wat kan het anders zijn. Al wist ik dat dit niet de eerste keer was. Bijna elk weekend heb ik dit na werk. Mijn hart voel ik in mijn keel bonken en mijn lichaam voelt gespannen en druk. Handen kan ik niet stil houden en de gedachtes die ik heb zijn negatief en springen elke 10 seconden over naar een ander onderwerp. 

It didn’t help. The restlessness and anxiety in my body continued and the problem was not solved. Maybe a nice hot shower would help me calm down. So after dinner, I decided to take a shower, but still no results. “Fucking hell calm down would you,” I told myself. Of course, this does not work it will only make the restlessness worse. So I tried to calm down by meditating for fifteen minutes. Just focus on your thoughts and let them go every time. That didn’t help either, my heartbeat remained high and the thoughts in my head kept rattling. I was literally overwhelmed by myself, and that is a special thing because most of the time it is caused through external stimuli. My head is sometimes very busy and I think of too many things at the same time. So, I thought sleeping for now would be the only option. What else can it be? Although I knew this was not the first time. Almost every weekend I get the same mental and physical reaction after work. I feel my heart beat in my throat and my body feels tense and busy. I can’t keep my hands still and the thoughts I have are negative and jump to a different subject every 10 seconds.

Zoals je al kan raden hielp het slapen ook niet. Hoe kan het dat mijn lichaam zelfs na het werken nog onrustig en druk was? Wat kan dat veroorzaken. De hele zondag probeerde ik wat meer op mijn ademhaling te letten maar doordat ik veel dingen te doen had lukte dit het grootste gedeelte van de dag niet. Tot vandaag en daarom upload ik mijn verhaal ook vandaag pas. Vandaag besefte ik mij iets wat mij grip deed krijgen op deze onrust in mijn lichaam. Iets wat er altijd is maar wat nooit langer duurt dan een paar seconden. Zonder dit kunnen we niet leven. Ademen dat is de oplossing voor dit probleem. Ademhalingstechnieken zijn de oplossing voor eigenlijk alles in je lichaam want het is een onderdeel van de benzine waarmee je je lichaam aandrijft. Zonder zuurstof kan je lichaam niet goed functioneren. Ademhaling is de key tot het kalmeren van je lichaam. Het is oprecht een prachtig iets om op te letten. Het beweegt zich van boven naar beneden in je lichaam en zoekt een weg naar buiten via je mond of neus. Tegelijkertijd zoekt het automatisch een weg naar binnen door diezelfde uitgang. Het is een ge-automatiseert systeem waar iedereen grip op kan krijgen. 

As you can guess, sleeping didn’t help either. How could it be possible that my body was still restless and busy even after working? What could have caused this to happen? For the rest of my Sunday, I tried to pay more attention to my breathing, but because I had a lot of things to do, it didn’t work for most of the day. Until today, that’s the reason why this week’s upload is not on a Sunday but on a Monday. Today I realized something that made me get a grip on this restlessness in my body. Something that is always there but that never lasts longer than a few seconds. We cannot live without this. Breathing is the solution to this problem. Breathing techniques are the solution for basically everything in your body because it is part of the gas that you use to power your body. Your body cannot function properly without oxygen. Breathing is the key to soothing your body. It is truly a wonderful thing to feel and simply be conscious of. It moves from top to bottom in your body and looks for a way out through your mouth or nose. At the same time, it automatically searches for a way in through the same exit. It is an automated system that everyone can get a grip on.

Wim Hof is een van de bekendste leraren of guru’s of het gebied van ademhaling. Je kent hem vast wel, de man die meer dan een uur in een ijsbad heeft gezeten zonder dat zijn lichaamstemperatuur daalde. De man die in shorts de Mount Everest beklom. Hij ja, een beer van een vent die een meester is in het besturen van zijn ademhaling. Hij kan de meest ongelofelijke dingen in zijn lichaam te bereiken door alleen verschillende manieren van ademhaling te gebruiken. Ik wilde dit ook eens proberen en daarom heb ik een hele simpele ademhalingstechniek geprobeerd. 30 keer diep in en uit ademen door de mond en na de 30ste uitademingen mijn adem vasthouden. Terwijl ik dit deed voelde ik mijn hele lichaam tintelen, ik werd een soort van high en kon vervolgens bijna 2.5 minuut mijn adem in houden. Toen ik dit drie keer achter elkaar had gedaan was mijn hart weer rustig. Het klopte op een normaal tempo en mijn ademhaling was van hoog in mijn borst gezakt naar laag in mijn buik. Is ademhaling dan echt de key om met alles om te gaan. 

Wim Hof ​​is one of the best-known teachers or gurus in the field of breath control. You probably know him, the man who has spent more than an hour in an ice bath without his body temperature dropping. The man who climbed Mount Everest in shorts. Yeah, that’s him, a magnificent man who is a master at controlling his breathing. He can achieve the most incredible things in his body by using nothing but different ways of breathing. I also wanted to try this and that is why I tried a very simple breathing technique. 30 deep breaths in and out through the mouth and hold my breath after the 30th exhalations. While I was doing this I felt my whole body tingling, I became kind of high and could hold my breath for almost 2.5 minutes. When I had done this three times in a row my heart was calm again. It was beating at a normal pace and my breathing had dropped from up high in my chest too low down in my stomach. Is breathing really the key to dealing with everything.

Heel eerlijk gezegd weet ik dat nog niet, ik denk het wel maar zeker weten nog niet. De adem is enorm krachtig en kan heel veel bereiken in je lichaam en dat is wat ik er zo mooi aan vind. Het komt en gaat en gebeurt automatisch. Het voelt gewoon terwijl het eigenlijk een buiten gewoon mechanisme is van verschillende spieren, zenuwen, cellen en organen die samen je hele lichaam voeden met zuurstof. Hoe meer zuurstof in het lichaam hoe energieker je je voelt en hoe rustiger het lichaam reageert op stress of boosheid. De adem is oprecht een prachtige gebeurtenis van het menselijk lichaam en het is zonde om dit voor lief te nemen. Bedank je lichaam voor het in ademen van de lucht om je heen en bedank de planten voor het filteren van deze lucht. Het is een groot systeem samen en daar kunnen we ongelooflijk dankbaar voor zijn. Het is een tool die we allemaal kunnen gebruiken en die als kern dient voor het hele lichaam. 

To be honest, I don’t know that yet, I think so but I don’t know for sure. The breath is very powerful and can achieve a lot in your body and that is what I love about it. It comes and goes and happens automatically. It just feels like it’s actually an extraordinary mechanism of various muscles, nerves, cells, and organs that together feed your entire body with oxygen. The more oxygen is in the body, the more energetic you feel and the calmer the body reacts to stress or anger. The breath is genuinely a wonderful event of the human body and it is a shame to take this for granted. Thank your body for breathing in the air around you and thank the plants for filtering this air. It is a large system together and we can be incredibly grateful for that. It is a tool that we can all use and that serves as the core for our entire body.

Landscape Germany

      Photography

The things I do

keyboard and mouse

      Writing

TIL THUMBNAIL

      Instagram

Photo by Lopez Robin on Unsplash

Nederlands/English

Waar heb jij altijd controle over in je leven? Daarmee bedoel ik echt altijd. Of je nou in bed ligt, ziek bent, aan het sporten bent, werken, zoenen, zingen en ga zo maar door. Waar heb jij controle over? Ik laat je er nog even over na denken. 

There is something in your life which you always have control over. What is it? By that I really mean always. Whether you are in bed, sick, working out, working, kissing, singing etc. What do you have control over? I’ll let you think about it for a while.

Ik werk al een aantal jaren bij het bedrijf La Place als weekend hulp. Hier sta ik vooral in de spoel keuken en bij de kassa. Afgelopen weekend merkte ik iets in mezelf wat me al een poosje dwars zat als ik aan het werk was. Terwijl ik de laatste spullen opruimde van de dag merkte ik in mijn lichaam een onbalans. De dag was afgelopen maar ik voelde nog steeds een sterk gevoel van stress en spanning. Mijn ademhaling zat hoog in mijn borst en ik kon mijn handen niet meer stil houden. Toen ik even stil ging staan merkte ik dat mijn hart enorm snel klopte. Ik maakte mijn werk af en ging naar huis. Op de fiets merkte ik dat ik nog steeds niet rustig was. Mijn hart klopte in mijn keel, mijn borst voelde zwaar aan en ik bleef maar praten over onzinnige dingen tegen mijn vriendin. De werkdag was afgelopen maar toch bleef ik enorm onrustig. Waren het de koppen koffie die ik had gehad? Was het de drukte of was ik overprikkelt van alle mensen? Ik wist het niet en toen ik thuis was probeerde ik rustig te worden. Met een diepe zucht plofte ik op de bank met een glas water en keek wat tv. 

I have been working at La Place on the weekends now for a number of years. The main things I do are working in the kitchen and at the cash register. Last weekend I noticed something in myself that had been bothering me for a while when I was working. While I was cleaning up the last things of the day I noticed an imbalance in my body. The day was over but I still felt a strong sense of stress and tension. My breathing was shallow and high up in my chest and I could no longer keep my hands still. When I paused, I noticed that my heart was beating very fast. I finished work and went home. On the bike, I noticed that I couldn’t get myself calmed down. My heart was beating in my throat, my chest felt heavy and I kept talking about stupid things to my girlfriend. The working day was over but I still remained very stressed. Was it the cups of coffee I had? Was it the crowds or was I overwhelmed by all the people? I didn’t know and when I got home I tried to calm down. With a deep sigh, I sat down on the couch with a glass of water and watched some TV.

Het hielp niet. De onrust in mijn lichaam bleef aanhouden en het probleem werd niet opgelost. Misschien zou een lekkere warme douche helpen om me te kalmeren. Na het eten besloot ik daarom om te gaan douche, maar nog steeds geen resultaat. ‘Fucking hell word is rustig’ zei ik tegen mezelf. Natuurlijk werkt dit niet want dit is precies het tegenovergestelde van rustig worden. Dus probeerde ik maar rustig te worden door een klein kwartiertje te gaan mediteren. Alleen focussen op je gedachtes en ze elke keer weer los laten. Ook dat hielp niet, m’n hartslag bleef hoog en de gedachtes in mijn hoofd bleven ratelen. Ik raakte letterlijk overprikkeld door mezelf, en dat is behoorlijk knap want vaak gebeurd het door prikkels van buiten af. Mijn hoofd is soms enorm druk en denkt aan te veel dingen tegelijkertijd en dus dacht ik dat slapen voor nu de enige optie zou zijn. Wat kan het anders zijn. Al wist ik dat dit niet de eerste keer was. Bijna elk weekend heb ik dit na werk. Mijn hart voel ik in mijn keel bonken en mijn lichaam voelt gespannen en druk. Handen kan ik niet stil houden en de gedachtes die ik heb zijn negatief en springen elke 10 seconden over naar een ander onderwerp. 

It didn’t help. The restlessness and anxiety in my body continued and the problem was not solved. Maybe a nice hot shower would help me calm down. So after dinner, I decided to take a shower, but still no results. “Fucking hell calm down would you,” I told myself. Of course, this does not work it will only make the restlessness worse. So I tried to calm down by meditating for fifteen minutes. Just focus on your thoughts and let them go every time. That didn’t help either, my heartbeat remained high and the thoughts in my head kept rattling. I was literally overwhelmed by myself, and that is a special thing because most of the time it is caused through external stimuli. My head is sometimes very busy and I think of too many things at the same time. So, I thought sleeping for now would be the only option. What else can it be? Although I knew this was not the first time. Almost every weekend I get the same mental and physical reaction after work. I feel my heart beat in my throat and my body feels tense and busy. I can’t keep my hands still and the thoughts I have are negative and jump to a different subject every 10 seconds.

Zoals je al kan raden hielp het slapen ook niet. Hoe kan het dat mijn lichaam zelfs na het werken nog onrustig en druk was? Wat kan dat veroorzaken. De hele zondag probeerde ik wat meer op mijn ademhaling te letten maar doordat ik veel dingen te doen had lukte dit het grootste gedeelte van de dag niet. Tot vandaag en daarom upload ik mijn verhaal ook vandaag pas. Vandaag besefte ik mij iets wat mij grip deed krijgen op deze onrust in mijn lichaam. Iets wat er altijd is maar wat nooit langer duurt dan een paar seconden. Zonder dit kunnen we niet leven. Ademen dat is de oplossing voor dit probleem. Ademhalingstechnieken zijn de oplossing voor eigenlijk alles in je lichaam want het is een onderdeel van de benzine waarmee je je lichaam aandrijft. Zonder zuurstof kan je lichaam niet goed functioneren. Ademhaling is de key tot het kalmeren van je lichaam. Het is oprecht een prachtig iets om op te letten. Het beweegt zich van boven naar beneden in je lichaam en zoekt een weg naar buiten via je mond of neus. Tegelijkertijd zoekt het automatisch een weg naar binnen door diezelfde uitgang. Het is een ge-automatiseert systeem waar iedereen grip op kan krijgen. 

As you can guess, sleeping didn’t help either. How could it be possible that my body was still restless and busy even after working? What could have caused this to happen? For the rest of my Sunday, I tried to pay more attention to my breathing, but because I had a lot of things to do, it didn’t work for most of the day. Until today, that’s the reason why this week’s upload is not on a Sunday but on a Monday. Today I realized something that made me get a grip on this restlessness in my body. Something that is always there but that never lasts longer than a few seconds. We cannot live without this. Breathing is the solution to this problem. Breathing techniques are the solution for basically everything in your body because it is part of the gas that you use to power your body. Your body cannot function properly without oxygen. Breathing is the key to soothing your body. It is truly a wonderful thing to feel and simply be conscious of. It moves from top to bottom in your body and looks for a way out through your mouth or nose. At the same time, it automatically searches for a way in through the same exit. It is an automated system that everyone can get a grip on.

Wim Hof is een van de bekendste leraren of guru’s of het gebied van ademhaling. Je kent hem vast wel, de man die meer dan een uur in een ijsbad heeft gezeten zonder dat zijn lichaamstemperatuur daalde. De man die in shorts de Mount Everest beklom. Hij ja, een beer van een vent die een meester is in het besturen van zijn ademhaling. Hij kan de meest ongelofelijke dingen in zijn lichaam te bereiken door alleen verschillende manieren van ademhaling te gebruiken. Ik wilde dit ook eens proberen en daarom heb ik een hele simpele ademhalingstechniek geprobeerd. 30 keer diep in en uit ademen door de mond en na de 30ste uitademingen mijn adem vasthouden. Terwijl ik dit deed voelde ik mijn hele lichaam tintelen, ik werd een soort van high en kon vervolgens bijna 2.5 minuut mijn adem in houden. Toen ik dit drie keer achter elkaar had gedaan was mijn hart weer rustig. Het klopte op een normaal tempo en mijn ademhaling was van hoog in mijn borst gezakt naar laag in mijn buik. Is ademhaling dan echt de key om met alles om te gaan. 

Wim Hof ​​is one of the best-known teachers or gurus in the field of breath control. You probably know him, the man who has spent more than an hour in an ice bath without his body temperature dropping. The man who climbed Mount Everest in shorts. Yeah, that’s him, a magnificent man who is a master at controlling his breathing. He can achieve the most incredible things in his body by using nothing but different ways of breathing. I also wanted to try this and that is why I tried a very simple breathing technique. 30 deep breaths in and out through the mouth and hold my breath after the 30th exhalations. While I was doing this I felt my whole body tingling, I became kind of high and could hold my breath for almost 2.5 minutes. When I had done this three times in a row my heart was calm again. It was beating at a normal pace and my breathing had dropped from up high in my chest too low down in my stomach. Is breathing really the key to dealing with everything.

Heel eerlijk gezegd weet ik dat nog niet, ik denk het wel maar zeker weten nog niet. De adem is enorm krachtig en kan heel veel bereiken in je lichaam en dat is wat ik er zo mooi aan vind. Het komt en gaat en gebeurt automatisch. Het voelt gewoon terwijl het eigenlijk een buiten gewoon mechanisme is van verschillende spieren, zenuwen, cellen en organen die samen je hele lichaam voeden met zuurstof. Hoe meer zuurstof in het lichaam hoe energieker je je voelt en hoe rustiger het lichaam reageert op stress of boosheid. De adem is oprecht een prachtige gebeurtenis van het menselijk lichaam en het is zonde om dit voor lief te nemen. Bedank je lichaam voor het in ademen van de lucht om je heen en bedank de planten voor het filteren van deze lucht. Het is een groot systeem samen en daar kunnen we ongelooflijk dankbaar voor zijn. Het is een tool die we allemaal kunnen gebruiken en die als kern dient voor het hele lichaam. 

To be honest, I don’t know that yet, I think so but I don’t know for sure. The breath is very powerful and can achieve a lot in your body and that is what I love about it. It comes and goes and happens automatically. It just feels like it’s actually an extraordinary mechanism of various muscles, nerves, cells, and organs that together feed your entire body with oxygen. The more oxygen is in the body, the more energetic you feel and the calmer the body reacts to stress or anger. The breath is genuinely a wonderful event of the human body and it is a shame to take this for granted. Thank your body for breathing in the air around you and thank the plants for filtering this air. It is a large system together and we can be incredibly grateful for that. It is a tool that we can all use and that serves as the core for our entire body.

Beauty is everywhere

Zelfs in je ademhaling, iets wat zo normaal en natuurlijk is kun je iets prachtigs zien. Iets om dankbaar voor te zijn en iets waar je mee kunt samen werken om een vrolijker, blijer en gezonder leven te lijden. Het is er niet voor niks altijd, dus gebruik het daarom ook goed. 

Even in your breathing, something so normal and natural, you can see something beautiful. Something to be thankful for and something that you can work with to live a happier and healthier life. There’s a reason for it to always be present within you.

 

 

 

Posted on Leave a comment

The windy road

Photo by Gabriel Garcia Marengo on Unsplash

15 min read

19:00     |     Sept 16, 2019

The windy road

Why aggression won't work

Nederlands/English

P apa!! Wanneer gaan we nou?’ vroeg James voor de zoveelste keer. Papa keek naar buiten door het kleine vierkante raam aan de voorkant van de houten blokhut. Het regende nog steeds en het uitzicht over de vallei leek op een grijze zee met hier en daar een witte golf top. Een glimlach verscheen op het gezicht van papa Ben. ‘Rustig jongen, geduld ken je nu nog niet maar het is heel belangrijk voordat je ergens aan begint’ ‘Maar ik wil nu gaan papa, ik wil de berg over en de zon zien. Ik wil mooi weer deze grauwe wereld vind ik niet leuk!’ ‘Oke, ga je schoenen dan maar aan doen, het slechte weer houd voorlopig toch nog niet op. En aangezien jij niet bepaald meer stil kunt zitten is het beter om te gaan.’ ‘YEAHHH’ schreeuwt James die al bijna in de gang van de blokhut is.  ‘Kijk uit voor de….’ Een doffe knal en een harde ‘auwww’ onderbreken Ben midden in zijn zin.  ‘Laat maar je hebt je schoenen al gevonden zo te horen’ mompelt Ben zonder dat je jongen het hoort. 

Ben en James gaan openen de deur en huiveren in de harde snijdend koude wind.  ‘Het word een lange toch jongen heb je al je spulletjes in je rugzak zitten?’ James opent zijn rugzak en begint een voor een op te noemen wat hij allemaal mee heeft genomen. ‘Dat is alles toch papa?’ Vraagt hij gehaast terwijl hij bijna springt van opwinding. ‘Goed zo jongen dat is meer dan genoeg, doe je jas goed dicht dan gaan we’

 

‘Daddy!! When are we going? ” James asked for the umpteenth time. Dad looked out through the small square window at the front of the wooden log cabin. It was still raining and the view over the valley looked like a grey sea with white clouds here and there looking like white wave tops. A smile appeared on Dad’s face. ‘Calm boy, you don’t know patience yet but it’s very important before you start something.’ ‘But I want to go now, Dad, I want to go up the mountain and see the sun. I want nice weather, I don’t like this gray world!’ ‘Okay, go and put your shoes on, this awful weather won’t stop anytime soon. And since you can’t sit still anymore, it’s better for us to leave.’ ‘YEAHHH’ James shouts, who already ran across the cabin and reached the corridor. ‘Watch out for the …’ A dull bang and a hard ‘auwww’ interrupt Ben in the middle of his sentence. ‘Never mind you have already found your shoes I figure’ Ben mumbles after laughing our loud without the boy hearing it.

Ben and James open the door and shiver in the harsh cold wind. ‘It will be a hard journey boy, do you have all the things you need in your backpack?’ James opens his backpack and starts to name all the things he is taking one by one. ‘Is that all right daddy?’ He asks quickly, almost jumping from excitement. ‘Good boy, that’s more than enough, close your jacket now it will be cold outside.’

Het weer op de berg is erg ruw en stormachtig. James heeft moeite met lopen maar weet dat aan de andere kant van de berg de zon schijnt dus blijft hij vastberaden vechten tegen het natuur geweld. ‘Gaat alles nog goed James?” Vraagt papa van een eindje verderop, zijn stem is nauwelijks te horen door het harde gesuis van de wind in James zijn oren.  ‘Ja papa het gaat nog maar ik weet niet hoe lang ik dit nog vol houd!’ ‘Rustig aan James nog een paar minuten dat zijn we op een beschutten plek om onze tent neer te zetten en een lekker vuurtje te maken om marshmallows te roosteren.’ 

Tijdens de laatste minuten kan James alleen nog maar denken aan die warme zachte snotterige marshmallows en na 10 minuten bereiken ze de beschutte plek in de bergen. 

The weather on the mountain is very rough and stormy. James is having trouble walking but knows that on the other side of the mountain the sun is shining. So, he continues to fight against natural violence full of determination. ‘Is everything still okay, James?’ Dad asks from the distance, his voice can barely be heard because of the wind rustling in James’ ears. ‘Yes daddy I’m fine, but I don’t know how long I will keep this up!’ ‘Take a slower pace James, in a few minutes we will be at a sheltered place to put up our tents and make a nice fire to roast marshmallows.”

During the last minutes, James can’t think of anything else but those warm, soft, slimy marshmallows. After 10 minutes of walking they reach the sheltered place in the mountains. 

The broken road

Zodra ze achter de rotsen gaan zitten ziet Ben dat er een klein gaatje zit tussen twee puntige rotsen. Ben staat op en loopt naar het gaatje toe om te kijken wat er achter te zien is. Tot zijn verbazing kijkt hij dwars door de rotswand van de berg zo uit op de vallei aan de andere kant van waar ze kwamen. Ben haal heel diep adem door zijn neus en ademt rustig uit. Kippenvel trekt over zijn hele lichaam en tranen vormen zich in de hoeken van zijn ogen. ‘Wat een adembenemend mooi uitzicht’ denkt Ben en hij roept James bij hem. ‘James, jongen, kom eens kijken wat ik heb gevonden.’ James klautert over de rotsen, waar hij zich tussen aan het verstoppen was, naar hem toe en kijkt door het kleine gaatje in de rotsen. 

‘Wow papa is dat waar we heen gaan?’ 

‘Ja dat is waar we heen gaan! Als je goed kijkt zie je de schaapjes grazen in het gras en het heldere blauwe water van de bergpunt naar beneden stromen het grote meer in.’ James volgt de rivier naar beneden en ziet geiten, schapen, koeien en honderden bomen langs de bergwand. 

‘Papa hoe gaan we daar komen?’

‘Het zal niet gemakkelijk worden want er is maar een weg naar de andere kant van de vallei. Deze weg heb ik zelf ook met mijn vader gelopen toen ik net iets ouder was dan jij. Als je links van de rivier kijkt zie je een kapot stenen hutje klopt dat?’

‘Ja die zie ik’ Antwoord James.

‘Goedzo, daar links van loopt een hele oude weg dwars door de bergtoppen heen. Deze weg is heel oud en is helemaal verwilderd door de stormen die hij tegen houd vanuit de andere kant van de berg. Die weg, dat is precies de weg die wij gaan nemen.’

 

As soon as they sit behind the rocks, Ben sees that there is a small gap between two pointy rocks. Ben stands up and walks over to the hole to see what is behind it. To his surprise, he looks straight through the rock wall of the mountain into the valley on the other side from where they came. Ben takes a deep breath through his nose and exhales calmly. Goosebumps go all over his body and tears form in the corners of his eyes. ‘What a breathtaking view’ Ben thinks and he calls James to take a look as well. ‘James, boy, come and see what I have found.” James climbs over the rocks, where he was hiding from his father, and then looks straight through the small hole in the rocks.

‘Wow daddy is that where we are going?’

‘Yes, that’s where we’re going! If you look closely you can see the sheep grazing in the grass and the clear blue water from the peaks of the mountain flowing down into the big lake.’ James follows the river down and sees goats, sheep, cows and hundreds of trees along the mountainside.

‘Daddy how are we going to get there?’

‘It will not be easy because there is only one way to the other side of the valley. I also walked this road with my father when I was a few year older then you are right now. If you look to the left of the river you see a broken stone hut is that correct? “

‘Yes, I see it.’ James answered.

‘Great, to the left of it, is a very old road that runs right through the mountain tops. This road is very old and is completely overgrown by the storms that it holds back from the other side of the mountain. That’s exactly the way we are going to take.’

James is meteen weer opgewonden want hij ziet avontuur en uitdaging. Hij springt om papa heen en vraagt wel honderd keer of ze niet meteen kunnen gaan. papa antwoord heel rustig ‘We zullen eerst moeten eten en slapen, ik ben niet zo jong en energiek meer als jij kun jij anders voor mij wat hout verzamelen voor het vuur.’ vraagt papa. 

‘Komt goed papa ik ga meteen zoeken.’ En James klimt de rotsen op, op zoek naar takken.

Ben weet dat de weg die ze gaan nemen erg moeilijk gaat zijn voor hem en voor James. Hij wil James niet alleen veilig naar de andere kant brengen maar wil hem ook de les mee geven die hij van zijn vader heeft gekregen toen ze deze pas namen. Ben besluit om zometeen onder het genot van warme marshmallows en een warm knetterend vuurtje het verhaal van hem en zijn vader te vertellen. Toen James en Ben een mooi rood knisperend vuurtje aan hadden gekregen schraapte Ben zenuwachtig zijn keel. ‘James ik zou je nog vertellen over de tijd dat ik ben mijn vader samen door deze bergen zijn gereisd. Ik denk dat het belangrijk is voor je om te weten wat je te wachten staat.’ James knikte en schrokte zijn eerste smeuïge marshmallow weg. 

 

James is immediately excited again because he sees adventure and challenge. He jumps around daddy and asks him about a hundred times, if they can’t go immediately. Dad answers very quietly ‘We will have to eat and sleep first, I am not as young and energetic as you are. If you can try and collect some wood for me so I can build us a fire.’ Dad asks.

‘Of course, Daddy, I’m going to search right away.’

Ben knows that the road they are going to take will be very difficult for him and for James. Not only does he want to take James safely to the other side, he also wants to give him the lesson he received from his father when they first took this road to the other side of the mountain. Ben decides to share the story of him and his father with warm marshmallows and a hot crackling fire.When James and Ben had started a nice red crackling fire, Ben nervously cleared his throat. ‘James I would like to tell you about the time that me and my father traveled through these mountains together. I think it is important for you to know what awaits you.’ James nodded and ate his first creamy marshmallow.

Vroeger toen ik net zo oud was ging mijn vader regelmatig over de berg heen om spullen te halen in de andere vallei. Ik was net zoals jij erg nieuwsgierig naar de andere kant en vroeg hem of ik mee mocht. Mijn vader zei ja en net zoals nu gingen we na de koude winter de bergen in. De dag begon hetzelfde met grauwe grijze wolken die de vallei bedekte, harde wind en een hoop regen. Ik was net zoals jij erg ongeduldig en wilde meteen gaan, dus begonnen we aan onze tocht door de bergen heen. De weg die wij morgen gaan nemen was er toen nog slechter aan toe. Er lagen overal grote rotsen en de weg was volledig open gebroken. Tegenwoordig is er nog maar één weg die we kunnen nemen en dat is de oude weg. Dit is de slechtste weg van allemaal, we zullen veel geduld moeten hebben en voorzichtig zijn. Vroeger toen we nog drie wegen door de berg hadden kon je zelf kiezen welke je wilde nemen. Er waren drie opties, de eerste was vlak en rustig en hiermee kwam je zonder weinig moeite aan bij de andere kant. De tweede was de oude weg die helemaal kapot was en hoge hobbels en rotsen lagen waar je overheen kon gaan. De laatste was de ondoordringbare weg, zijn naam zegt al genoeg, hier kon je niet doorheen komen zonder geweld. Toen ik met mijn vader jou opa door de bergen heen ging wist ik niet van ophouden, ik wilde de meest avontuurlijke weg nemen. Mijn vader wilde de makkelijke vlakke weg nemen die langer duurde maar veiliger was.’ 

Het geknetter van het vuur verstoorde het verhaal even en Ben keek bedenkend in het vuur. ‘Ik wilde zo graag langs de avontuurlijke weg dat ik uiteindelijk alleen door het pad ben gegaan. Mijn vader nam en makkelijke pad en we spraken twee dagen later af aan de andere kant van de pas. Ik begon snel aan mijn avontuur en beklom de ene na de andere hobbel. Al gauw kwam ik er achter dat dit heel veel energie kosten en dat ik er lang mee bezig zou zijn. Ik ging even rustig zitten en nam een slok uit mijn waterfles. Het water was koud geworden door de kou boven op de berg. De wind waaide hard die dag en hij was ijzingwekkend koud. Toen ik daar zat aan de zijkant van de berg dacht ik na over andere manieren om door de berg te komen. Ik keek in mijn rugzak en bedacht me ineens dat ik al die tijd al mijn pikhouweel bij me had. Hij was niet groot maar het was genoeg om de rotsen die in de weg lagen kapot te slaan met een paar klappen. Dus ik stond op en vervolgde mijn weg.’

‘Hmmm’ James dacht na en vroeg vervolgens: ‘maar papa als u de rotsen kapot sloeg is de weg nu dan niet helemaal vrij voor ons?’

 

‘When I was about as old as you are right now, maybe a few years older, my father regularly went over the mountain to get things from the other valley. Just like you, I was very curious about the other side and asked him if I could come with him. My father said yes and just like we are doing right now we went into the mountains after a cold winter. It all started exactly the same as today with gray clouds covering the valley, strong winds and a lot of rain. Just like you, I was very impatient and wanted to go straight away, so we started our journey through the mountains. The road we are going to take tomorrow was even worse then. There were large rocks everywhere and the road was completely broken. Nowadays there is only one road that we can take and that is the old road. This is the worst way of all, we will have to be patient and careful. In the past when we still had three roads through the mountain, you could choose which one you wanted to take. There were three options, the first was flat and quiet this path required little to none effort to get to the other side but was very long. The second one, was the old road that was completely broken and had high bumps and rocks that you needed to climb over to get across. The last one was the impenetrable road, I think the name tells you enough about this road, you couldn’t get through this one at all unless you used loads of energy tearing down this huge wall that was blocking the way. When I went through the mountains with my father your grandfather, I didn’t understand the meaning of slowing down. I always wanted to take the most adventurous road. My father wanted to take the easy flat road that took longer but was safer.’

The crackling of the fire disturbed the story for a moment and Ben looked thoughtfully into the fire. ‘I wanted to go on the adventurous route so much that I eventually took this path alone. My dad took the easy path and two days later we would meet each other on the other side of the pass. I quickly started my adventure and climbed one bump after the other. I soon realized that this would cost a lot of energy and that I would spend a lot of time going up when I could go straight across. I sat down for a moment and took a sip from my water bottle. The water had become cold due to the cold temperatures on top of the mountain. The wind was blowing hard that day and it was freezing cold. While I was sitting on the side of the mountain, I thought about other ways to get through the mountain. I looked in my backpack and suddenly realized that I had been carrying my pickaxe all along. It wasn’t big, but it was enough to smash the rocks in the road with a few blows. So I got up and continued my way.’

‘Hmmm’ James thought for a second and then asked, ‘but daddy if you smashed the rocks isn’t the road completely clear to us now?

Papa zuchten en schudde zijn hoofd rustig heen en weer. ‘Nee jongen ik heb het alleen maar erger gemaakt. Toen ik na een aantal uurtjes hakken achterom keek en even pauze nam zag ik wat ik had gedaan.’ Het pad was een verschrikking, overal lagen stukken steen en hier en daar was de weg zelfs helemaal weg gevaagd. ‘Terwijl ik maar door bleef hakken op die rotsen was achter mij de weg ingezakt door vallende rotsen die vrij waren gekomen doordat de rotsen die op de weg lagen kapot waren. Ik dacht bij mezelf “Ach maakt niet uit ik hoef hier toch nooit meer langs.” Wat ik toen nog niet wist is dat dit uiteindelijk de enige weg zou zijn die nu de twee valleien met elkaar verbind. Na ongeveer drie dagen bereikte ik de plek waar mijn vader al op me zat te wachten. We waren blij elkaar te zien en ruste samen nog een dag uit voor we verder gingen de groene vallei in. We liepen naar beneden langs de rivier en ik voelde de zon op mijn gezicht. Ik had het grauwe weer achter me gelaten en zag nu hoe prachtig de wereld kon zijn. We bleven enkele dagen in de vallei en keerde toen terug naar de bergpas om terug te gaan naar huis.’ 

Ben zuchten weer want hij wist wat hij had gedaan en wat het voor gevolgen had voor hun reis. 

‘Toen we terug waren bij de drie wegen zag ik wat ik had aangericht. Mijn vader schrok en bleef stil staan uit verbazing. Wat ik en mijn vader toen zagen vergeet ik nooit meer. De weg die ik had genomen was half weg gevaagd. De rotsen die kapot waren lagen er nog maar voor de helft, de rest lag onder aan de vallei. Dat was niet waar mijn vader zo geschokt om was maar door wat hij zag op het andere pad. Het pad dat altijd vlak en goed begaanbaar was, was nu geblokkeerd door een enorme muur aan rotsen en stenen. Hij was afgesloten door een lawine die ik moet hebben veroorzaakt in mijn gewelddadige actie tegen de natuur. Het spijt me James’ zei Ben. ‘De weg die wij moeten afleggen is vele malen moeilijker dan dat hij ooit was en ik heb daar voor gezorgd, de enige goeie verbinding tussen de twee valleien is afgesloten en ook dat is mijn fout.’

James zat met zijn mond open en had een marshmallow in het vuur laten vallen. Hij was geschrokken van wat zijn held, zijn papa had gedaan. Hij vroeg: ‘maar papa kunnen wij de weg niet herstellen?’

‘Ja jongen dat kan zeker maar dat gaat jaren duren en ik kan het met mijn oude lichaam niet doen. Dat is precies waarom ik je dit verhaal vertel. Door mijn geweld en agressie is de weg nu afgesloten en zul jij de last moeten dragen om de weg weer bewandelbaar te maken. Het spijt me zo James maar ik wil je laten zien dat haast en ongeduldigheid je niet zullen helpen als je iets wil bereiken. Ik had toen twee opties toen ik op die bergpas was. Ik kon ervoor kiezen om te blijven klimmen over de hobbels en de zo sterker de andere kant van de berg te bereiken of ik kon doen wat ik heb gedaan en mijn weg met geweld vrij te maken. De eerste optie kost mij vele moeite maar zal me uiteindelijk sterker maken, de tweede optie is sneller en effectiever maar heeft grotere gevolgen dan ik ooit had gedacht. Niet alleen voor mij maar vooral voor jou, de generatie die na mij komt. Jij zult nu mijn problemen moeten oplossen om zelf makkelijk van de ene kant naar de andere kant te kunnen reizen. Dit spijt me heel erg’

 

Dad sighed and gently shook his head back and forth. ‘No boy, I just made it worse. After a few hours of breaking rocks, I looked back and took a break. I saw what I had done. The path was transformed into a horror scene, pieces of rock were laying everywhere and here and there the road had completely broken away. “While I kept chopping on the rocks in front of me, those rocks behind me made the road collapse. The road had collapsed because of falling rocks that had been released because the rocks on the road were broken. I thought to myself, “Oh, it doesn’t matter. I never have taken this road again, I’m just gonna take the easy route back.” After about three days I reached the place where my father was already waiting for me. We were happy to see each other and rested a day together before we went further into the green valley. We walked down the river and I felt the sun on my face. I had left the gray weather behind and now saw how beautiful the world could be. We stayed in the valley for a few days and then returned to the mountain pass to go back home. “

Ben sighed again because he knew what he had done and what the consequences were for their journey.

‘When we got back to the three roads I saw what I had done. My father was shocked and stopped in amazement. I will never forget what I and my father saw then. Half of the road I had taken was broken away. Half of the rocks that were broken were still there, the rest were at the bottom of the valley. That was not what my father was so shocked about but because of what he saw on the other path. The path that was always flat and easy to walk on, was now blocked by a huge wall of rocks and stones. It was closed by an avalanche that I must have caused in my violent action against nature.’ “I’m sorry, James,” Ben said. ‘The road we have to travel is more difficult than it ever has been, and it was me who caused this. The only good connection between the two valleys has been closed and that is also my fault.’

James sat with his mouth open and dropped a marshmallow into the fire. He was shocked at what his hero, his dad, had done. He asked: ‘But can’t we repair the road for Dad?’

‘Yes, boy, that is certainly possible, but that will take years and I cannot do it with my old body. That is exactly why I am telling you this story. Because of my violence and aggression, the road is now closed and you will have to bear the burden of making the road open again. I’m so sorry, James, but I want to show you that hurry and impatience won’t help you if you want to achieve anything. I had two options when I was on that mountain pass. I could choose to keep climbing over the bumps and thus reach the other side of the mountain stronger or I could do what I did and clear my way with violence. The first option costs me a lot of effort but will eventually make me stronger, the second option is faster and more effective but has greater consequences than I could ever have imagined. Not just for me but especially for you, the generation that comes after me. You will now have to solve my problems to be able to travel easily from one side to the other. I am very sorry’

 

James stond op en liep naar zijn vader toe en zei: ‘pap het maakt niet uit, we lossen dit samen wel op’ Waarna hij hem een knuffel gaf.

‘Jongen soms is het beter om ergens lang over te doen en er veel tijd in te stoppen zodat niet alleen jij maar ook je kinderen er geen last meer van zullen hebben dan dat je er met geweld en ongeduld door heen gaat. Dit is met alles in je leven, het heeft geen zin om boos of gewelddadig te worden om dingen die gebeuren in je leven. Door dat geweld zul je alleen maar meer schade aanrichten dan dat je oplost. De schade zul je zelf misschien niet meer zien of voelen maar jouw kinderen wel. Die zullen er een gedeelte van hun leven mee bezig moeten zijn om het op te lossen in hunzelf en in de wereld.” Laten we nu rusten morgen gaan we door de bergen heen en zoals je weet word het een zware klim. 

 

James stood up and walked over to his father and said: ‘Dad, it doesn’t matter, we’ll fix it together.’ Then he gave him a hug.

‘Boy sometimes it is better to take the long road and put a lot of time in it so that not only you but also your children will be bothered by it more than that you go through it with violence and impatience. This is with everything in your life, it makes no sense to get angry or violent about things that happen in your life. Because of that violence, you will only do more damage than you solve. You may not see or feel the damage yourself, but your children will. They will have to spend part of their lives trying to solve it in themselves and in the world.’ Now let us rest we need to go across the mountain tomorrow at as you know now it won’t be easy. 

Landscape Germany

      Photography

The things I do

keyboard and mouse

      Writing

TIL THUMBNAIL

      Instagram

Photo by Gabriel Garcia Marengo on Unsplash

‘Papa!! Wanneer gaan we nou?’ vroeg James voor de zoveelste keer. Papa keek naar buiten door het kleine vierkante raam aan de voorkant van de houten blokhut. Het regende nog steeds en het uitzicht over de vallei leek op een grijze zee met hier en daar een witte golf top. Een glimlach verscheen op het gezicht van papa Ben. 

‘Rustig jongen, geduld ken je nu nog niet maar het is heel belangrijk voordat je ergens aan begint’ 

‘Maar ik wil nu gaan papa, ik wil de berg over en de zon zien. Ik wil mooi weer deze grauwe wereld vind ik niet leuk!’ 

‘Oke, ga je schoenen dan maar aan doen, het slechte weer houd voorlopig toch nog niet op. En aangezien jij niet bepaald meer stil kunt zitten is het beter om te gaan.’

‘YEAHHH’ schreeuwt James die al bijna in de gang van de blokhut is. 

‘Kijk uit voor de….’ Een doffe knal en een harde ‘auwww’ onderbreken Ben midden in zijn zin. 

‘Laat maar je hebt je schoenen al gevonden zo te horen’ mompelt Ben zonder dat je jongen het hoort. 

Ben en James gaan openen de deur en huiveren in de harde snijdend koude wind. 

‘Het word een lange toch jongen heb je al je spulletjes in je rugzak zitten?’ 

James opent zijn rugzak en begint een voor een op te noemen wat hij allemaal mee heeft genomen. ‘Dat is alles toch papa?’ Vraagt hij gehaast terwijl hij bijna springt van opwinding. 

‘Goed zo jongen dat is meer dan genoeg, doe je jas goed dicht dan gaan we’


‘Daddy!! When are we going? ” James asked for the umpteenth time. Dad looked out through the small square window at the front of the wooden log cabin. It was still raining and the view over the valley looked like a grey sea with white clouds here and there looking like white wave tops. A smile appeared on Dad’s face.

‘Calm boy, you don’t know patience yet but it’s very important before you start something.’

‘But I want to go now, Dad, I want to go up the mountain and see the sun. I want nice weather, I don’t like this gray world!’

‘Okay, go and put your shoes on, this awful weather won’t stop anytime soon. And since you can’t sit still anymore, it’s better for us to leave.’

‘YEAHHH’ James shouts, who already ran across the cabin and reached the corridor.

‘Watch out for the …’ A dull bang and a hard ‘auwww’ interrupt Ben in the middle of his sentence.

‘Never mind you have already found your shoes I figure’ Ben mumbles after laughing our loud without the boy hearing it.

Ben and James open the door and shiver in the harsh cold wind.

‘It will be a hard journey boy, do you have all the things you need in your backpack?’

James opens his backpack and starts to name all the things he is taking one by one. ‘Is that all right daddy?’ He asks quickly, almost jumping from excitement.

“Good boy, that’s more than enough, close your jacket now it will be cold outside.”

Het weer op de berg is erg ruw en stormachtig. James heeft moeite met lopen maar weet dat aan de andere kant van de berg de zon schijnt dus blijft hij vastberaden vechten tegen het natuur geweld. ‘Gaat alles nog goed James?” Vraagt papa van een eindje verderop, zijn stem is nauwelijks te horen door het harde gesuis van de wind in James zijn oren. 

‘Ja papa het gaat nog maar ik weet niet hoe lang ik dit nog vol houd!’

‘Rustig aan James nog een paar minuten dat zijn we op een beschutten plek om onze tent neer te zetten en een lekker vuurtje te maken om marshmallows te roosteren.’ 

Tijdens de laatste minuten kan James alleen nog maar denken aan die warme zachte snotterige marshmallows en na 10 minuten bereiken ze de beschutte plek in de bergen. 


The weather on the mountain is very rough and stormy. James is having trouble walking but knows that on the other side of the mountain the sun is shining. So, he continues to fight against natural violence full of determination. ‘Is everything still okay, James?’ Dad asks from the distance, his voice can barely be heard because of the wind rustling in James’ ears.

‘Yes daddy I’m fine, but I don’t know how long I will keep this up!’

‘Take a slower pace James, in a few minutes we will be at a sheltered place to put up our tents and make a nice fire to roast marshmallows.”

During the last minutes, James can’t think of anything else but those warm, soft, slimy marshmallows. After 10 minutes of walking they reach the sheltered place in the mountains. 

The broken road

Zodra ze achter de rotsen gaan zitten ziet Ben dat er een klein gaatje zit tussen twee puntige rotsen. Ben staat op en loopt naar het gaatje toe om te kijken wat er achter te zien is. Tot zijn verbazing kijkt hij dwars door de rotswand van de berg zo uit op de vallei aan de andere kant van waar ze kwamen. Ben haal heel diep adem door zijn neus en ademt rustig uit. Kippenvel trekt over zijn hele lichaam en tranen vormen zich in de hoeken van zijn ogen. ‘Wat een adembenemend mooi uitzicht’ denkt Ben en hij roept James bij hem. ‘James, jongen, kom eens kijken wat ik heb gevonden.’ James klautert over de rotsen, waar hij zich tussen aan het verstoppen was, naar hem toe en kijkt door het kleine gaatje in de rotsen. 

‘Wow papa is dat waar we heen gaan?’ 

‘Ja dat is waar we heen gaan! Als je goed kijkt zie je de schaapjes grazen in het gras en het heldere blauwe water van de bergpunt naar beneden stromen het grote meer in.’ James volgt de rivier naar beneden en ziet geiten, schapen, koeien en honderden bomen langs de bergwand. 

‘Papa hoe gaan we daar komen?’

‘Het zal niet gemakkelijk worden want er is maar een weg naar de andere kant van de vallei. Deze weg heb ik zelf ook met mijn vader gelopen toen ik net iets ouder was dan jij. Als je links van de rivier kijkt zie je een kapot stenen hutje klopt dat?’

‘Ja die zie ik’ Antwoord James.

‘Goedzo, daar links van loopt een hele oude weg dwars door de bergtoppen heen. Deze weg is heel oud en is helemaal verwilderd door de stormen die hij tegen houd vanuit de andere kant van de berg. Die weg, dat is precies de weg die wij gaan nemen.’


As soon as they sit behind the rocks, Ben sees that there is a small gap between two pointy rocks. Ben stands up and walks over to the hole to see what is behind it. To his surprise, he looks straight through the rock wall of the mountain into the valley on the other side from where they came. Ben takes a deep breath through his nose and exhales calmly. Goosebumps go all over his body and tears form in the corners of his eyes. ‘What a breathtaking view’ Ben thinks and he calls James to take a look as well. ‘James, boy, come and see what I have found.” James climbs over the rocks, where he was hiding from his father, and then looks straight through the small hole in the rocks.

‘Wow daddy is that where we are going?’

‘Yes, that’s where we’re going! If you look closely you can see the sheep grazing in the grass and the clear blue water from the peaks of the mountain flowing down into the big lake.’ James follows the river down and sees goats, sheep, cows and hundreds of trees along the mountainside.

‘Daddy how are we going to get there?’

‘It will not be easy because there is only one way to the other side of the valley. I also walked this road with my father when I was a few year older then you are right now. If you look to the left of the river you see a broken stone hut is that correct? “

‘Yes, I see it.’ James answered.

‘Great, to the left of it, is a very old road that runs right through the mountain tops. This road is very old and is completely overgrown by the storms that it holds back from the other side of the mountain. That’s exactly the way we are going to take.’

James is meteen weer opgewonden want hij ziet avontuur en uitdaging. Hij springt om papa heen en vraagt wel honderd keer of ze niet meteen kunnen gaan. papa antwoord heel rustig ‘We zullen eerst moeten eten en slapen, ik ben niet zo jong en energiek meer als jij kun jij anders voor mij wat hout verzamelen voor het vuur.’ vraagt papa. 

‘Komt goed papa ik ga meteen zoeken.’ En James klimt de rotsen op, op zoek naar takken.

Ben weet dat de weg die ze gaan nemen erg moeilijk gaat zijn voor hem en voor James. Hij wil James niet alleen veilig naar de andere kant brengen maar wil hem ook de les mee geven die hij van zijn vader heeft gekregen toen ze deze pas namen. Ben besluit om zometeen onder het genot van warme marshmallows en een warm knetterend vuurtje het verhaal van hem en zijn vader te vertellen. 

Toen James en Ben een mooi rood knisperend vuurtje aan hadden gekregen schraapte Ben zenuwachtig zijn keel. ‘James ik zou je nog vertellen over de tijd dat ik ben mijn vader samen door deze bergen zijn gereisd. Ik denk dat het belangrijk is voor je om te weten wat je te wachten staat.’ James knikte en schrokte zijn eerste smeuïge marshmallow weg. 


James is immediately excited again because he sees adventure and challenge. He jumps around daddy and asks him about a hundred times, if they can’t go immediately. Dad answers very quietly ‘We will have to eat and sleep first, I am not as young and energetic as you are. If you can try and collect some wood for me so I can build us a fire.’ Dad asks.

‘Of course, Daddy, I’m going to search right away.’

Ben knows that the road they are going to take will be very difficult for him and for James. Not only does he want to take James safely to the other side, he also wants to give him the lesson he received from his father when they first took this road to the other side of the mountain. Ben decides to share the story of him and his father with warm marshmallows and a hot crackling fire.

When James and Ben had started a nice red crackling fire, Ben nervously cleared his throat. ‘James I would like to tell you about the time that me and my father traveled through these mountains together. I think it is important for you to know what awaits you.’ James nodded and ate his first creamy marshmallow.


‘Vroeger toen ik net zo oud was ging mijn vader regelmatig over de berg heen om spullen te halen in de andere vallei. Ik was net zoals jij erg nieuwsgierig naar de andere kant en vroeg hem of ik mee mocht. Mijn vader zei ja en net zoals nu gingen we na de koude winter de bergen in. De dag begon hetzelfde met grauwe grijze wolken die de vallei bedekte, harde wind en een hoop regen. Ik was net zoals jij erg ongeduldig en wilde meteen gaan, dus begonnen we aan onze tocht door de bergen heen. De weg die wij morgen gaan nemen was er toen nog slechter aan toe. Er lagen overal grote rotsen en de weg was volledig open gebroken. Tegenwoordig is er nog maar één weg die we kunnen nemen en dat is de oude weg. Dit is de slechtste weg van allemaal, we zullen veel geduld moeten hebben en voorzichtig zijn. Vroeger toen we nog drie wegen door de berg hadden kon je zelf kiezen welke je wilde nemen. Er waren drie opties, de eerste was vlak en rustig en hiermee kwam je zonder weinig moeite aan bij de andere kant. De tweede was de oude weg die helemaal kapot was en hoge hobbels en rotsen lagen waar je overheen kon gaan. De laatste was de ondoordringbare weg, zijn naam zegt al genoeg, hier kon je niet doorheen komen zonder geweld. Toen ik met mijn vader jou opa door de bergen heen ging wist ik niet van ophouden, ik wilde de meest avontuurlijke weg nemen. Mijn vader wilde de makkelijke vlakke weg nemen die langer duurde maar veiliger was.’ 

Het geknetter van het vuur verstoorde het verhaal even en Ben keek bedenkend in het vuur. ‘Ik wilde zo graag langs de avontuurlijke weg dat ik uiteindelijk alleen door het pad ben gegaan. Mijn vader nam en makkelijke pad en we spraken twee dagen later af aan de andere kant van de pas. Ik begon snel aan mijn avontuur en beklom de ene na de andere hobbel. Al gauw kwam ik er achter dat dit heel veel energie kosten en dat ik er lang mee bezig zou zijn. Ik ging even rustig zitten en nam een slok uit mijn waterfles. Het water was koud geworden door de kou boven op de berg. De wind waaide hard die dag en hij was ijzingwekkend koud. Toen ik daar zat aan de zijkant van de berg dacht ik na over andere manieren om door de berg te komen. Ik keek in mijn rugzak en bedacht me ineens dat ik al die tijd al mijn pikhouweel bij me had. Hij was niet groot maar het was genoeg om de rotsen die in de weg lagen kapot te slaan met een paar klappen. Dus ik stond op en vervolgde mijn weg.’

‘Hmmm’ James dacht na en vroeg vervolgens: ‘maar papa als u de rotsen kapot sloeg is de weg nu dan niet helemaal vrij voor ons?’


‘When I was about as old as you are right now, maybe a few years older, my father regularly went over the mountain to get things from the other valley. Just like you, I was very curious about the other side and asked him if I could come with him. My father said yes and just like we are doing right now we went into the mountains after a cold winter. It all started exactly the same as today with gray clouds covering the valley, strong winds and a lot of rain. Just like you, I was very impatient and wanted to go straight away, so we started our journey through the mountains. The road we are going to take tomorrow was even worse then. There were large rocks everywhere and the road was completely broken. Nowadays there is only one road that we can take and that is the old road. This is the worst way of all, we will have to be patient and careful. In the past when we still had three roads through the mountain, you could choose which one you wanted to take. There were three options, the first was flat and quiet this path required little to none effort to get to the other side but was very long. The second one, was the old road that was completely broken and had high bumps and rocks that you needed to climb over to get across. The last one was the impenetrable road, I think the name tells you enough about this road, you couldn’t get through this one at all unless you used loads of energy tearing down this huge wall that was blocking the way. When I went through the mountains with my father your grandfather, I didn’t understand the meaning of slowing down. I always wanted to take the most adventurous road. My father wanted to take the easy flat road that took longer but was safer.’

The crackling of the fire disturbed the story for a moment and Ben looked thoughtfully into the fire. ‘I wanted to go on the adventurous route so much that I eventually took this path alone. My dad took the easy path and two days later we would meet each other on the other side of the pass. I quickly started my adventure and climbed one bump after the other. I soon realized that this would cost a lot of energy and that I would spend a lot of time going up when I could go straight across. I sat down for a moment and took a sip from my water bottle. The water had become cold due to the cold temperatures on top of the mountain. The wind was blowing hard that day and it was freezing cold. While I was sitting on the side of the mountain, I thought about other ways to get through the mountain. I looked in my backpack and suddenly realized that I had been carrying my pickaxe all along. It wasn’t big, but it was enough to smash the rocks in the road with a few blows. So I got up and continued my way.’

‘Hmmm’ James thought for a second and then asked, ‘but daddy if you smashed the rocks isn’t the road completely clear to us now?’

Papa zuchten en schudde zijn hoofd rustig heen en weer. ‘Nee jongen ik heb het alleen maar erger gemaakt. Toen ik na een aantal uurtjes hakken achterom keek en even pauze nam zag ik wat ik had gedaan.’ Het pad was een verschrikking, overal lagen stukken steen en hier en daar was de weg zelfs helemaal weg gevaagd. ‘Terwijl ik maar door bleef hakken op die rotsen was achter mij de weg ingezakt door vallende rotsen die vrij waren gekomen doordat de rotsen die op de weg lagen kapot waren. Ik dacht bij mezelf “Ach maakt niet uit ik hoef hier toch nooit meer langs.” Wat ik toen nog niet wist is dat dit uiteindelijk de enige weg zou zijn die nu de twee valleien met elkaar verbind. Na ongeveer drie dagen bereikte ik de plek waar mijn vader al op me zat te wachten. We waren blij elkaar te zien en ruste samen nog een dag uit voor we verder gingen de groene vallei in. We liepen naar beneden langs de rivier en ik voelde de zon op mijn gezicht. Ik had het grauwe weer achter me gelaten en zag nu hoe prachtig de wereld kon zijn. We bleven enkele dagen in de vallei en keerde toen terug naar de bergpas om terug te gaan naar huis.’ 

Ben zuchten weer want hij wist wat hij had gedaan en wat het voor gevolgen had voor hun reis. 

‘Toen we terug waren bij de drie wegen zag ik wat ik had aangericht. Mijn vader schrok en bleef stil staan uit verbazing. Wat ik en mijn vader toen zagen vergeet ik nooit meer. De weg die ik had genomen was half weg gevaagd. De rotsen die kapot waren lagen er nog maar voor de helft, de rest lag onder aan de vallei. Dat was niet waar mijn vader zo geschokt om was maar door wat hij zag op het andere pad. Het pad dat altijd vlak en goed begaanbaar was, was nu geblokkeerd door een enorme muur aan rotsen en stenen. Hij was afgesloten door een lawine die ik moet hebben veroorzaakt in mijn gewelddadige actie tegen de natuur. Het spijt me James’ zei Ben. ‘De weg die wij moeten afleggen is vele malen moeilijker dan dat hij ooit was en ik heb daar voor gezorgd, de enige goeie verbinding tussen de twee valleien is afgesloten en ook dat is mijn fout.’

James zat met zijn mond open en had een marshmallow in het vuur laten vallen. Hij was geschrokken van wat zijn held, zijn papa had gedaan. Hij vroeg: ‘maar papa kunnen wij de weg niet herstellen?’

‘Ja jongen dat kan zeker maar dat gaat jaren duren en ik kan het met mijn oude lichaam niet doen. Dat is precies waarom ik je dit verhaal vertel. Door mijn geweld en agressie is de weg nu afgesloten en zul jij de last moeten dragen om de weg weer bewandelbaar te maken. Het spijt me zo James maar ik wil je laten zien dat haast en ongeduldigheid je niet zullen helpen als je iets wil bereiken. Ik had toen twee opties toen ik op die bergpas was. Ik kon ervoor kiezen om te blijven klimmen over de hobbels en de zo sterker de andere kant van de berg te bereiken of ik kon doen wat ik heb gedaan en mijn weg met geweld vrij te maken. De eerste optie kost mij vele moeite maar zal me uiteindelijk sterker maken, de tweede optie is sneller en effectiever maar heeft grotere gevolgen dan ik ooit had gedacht. Niet alleen voor mij maar vooral voor jou, de generatie die na mij komt. Jij zult nu mijn problemen moeten oplossen om zelf makkelijk van de ene kant naar de andere kant te kunnen reizen. Dit spijt me heel erg’


Dad sighed and gently shook his head back and forth. ‘No boy, I just made it worse. After a few hours of breaking rocks, I looked back and took a break. I saw what I had done. The path was transformed into a horror scene, pieces of rock where laying everywhere and here and there the road had completely broken away. “While I kept chopping on the rocks in front of me, those rocks behind me made the road collapse. The road had collapsed because of falling rocks that had been released because the rocks on the road were broken. I thought to myself, “Oh, it doesn’t matter. I never have take this road again, I’m just gonna take the easy route back.” After about three days I reached the place where my father was already waiting for me. We were happy to see each other and rested a day together before we went further into the green valley. We walked down the river and I felt the sun on my face. I had left the gray weather behind and now saw how beautiful the world could be. We stayed in the valley for a few days and then returned to the mountain pass to go back home. “

Ben sighed again because he knew what he had done and what the consequences were for their journey.

‘When we got back to the three roads I saw what I had done. My father was shocked and stopped in amazement. I will never forge what me and my father saw then. Half of the road I had taken was broken away. Half of the rocks that were broken were still there, the rest were at the bottom of the valley. That was not what my father was so shocked about but because of what he saw on the other path. The path that was always flat and easy to walk on, was now blocked by a huge wall of rocks and stones. It was closed by an avalanche that I must have caused in my violent action against nature.’ “I’m sorry, James” Ben said. ‘The road we have to travel is more difficult than it ever has been, and it was me who caused this. The only good connection between the two valleys has been closed and that is also my fault.’

James sat with his mouth open and dropped a marshmallow into the fire. He was shocked at what his hero, his dad, had done. He asked: ‘But can’t we repair the road for Dad?’

‘Yes, boy, that is certainly possible, but that will take years and I cannot do it with my old body. That is exactly why I am telling you this story. Because of my violence and aggression, the road is now closed and you will have to bear the burden of making the road open again. I’m so sorry, James, but I want to show you that hurry and impatience won’t help you if you want to achieve anything. I had two options when I was on that mountain pass. I could choose to keep climbing over the bumps and thus reach the other side of the mountain stronger or I could do what I did and clear my way with violence. The first option costs me a lot of effort but will eventually make me stronger, the second option is faster and more effective but has greater consequences than I could ever have imagined. Not just for me but especially for you, the generation that comes after me. You will now have to solve my problems to be able to travel easily from one side to the other. I am very sorry’


James stond op en liep naar zijn vader toe en zei: ‘pap het maakt niet uit, we lossen dit samen wel op’ Waarna hij hem een knuffel gaf.

‘Jongen soms is het beter om ergens lang over te doen en er veel tijd in te stoppen zodat niet alleen jij maar ook je kinderen er geen last meer van zullen hebben dan dat je er met geweld en ongeduld door heen gaat. Dit is met alles in je leven, het heeft geen zin om boos of gewelddadig te worden om dingen die gebeuren in je leven. Door dat geweld zul je alleen maar meer schade aanrichten dan dat je oplost. De schade zul je zelf misschien niet meer zien of voelen maar jouw kinderen wel. Die zullen er een gedeelte van hun leven mee bezig moeten zijn om het op te lossen in hunzelf en in de wereld.” Laten we nu rusten morgen gaan we door de bergen heen en zoals je weet word het een zware klim. 


James stood up and walked over to his father and said: ‘Dad, it doesn’t matter, we’ll fix it together.’ Then he gave him a hug.

‘Boy sometimes it is better to take the long road and put a lot of time in it so that not only you but also your children will be bothered by it more than that you go through it with violence and impatience. This is with everything in your life, it makes no sense to get angry or violent about things that happen in your life. Because of that violence, you will only do more damage than you solve. You may not see or feel the damage yourself, but your children will. They will have to spend part of their lives trying to solve it in themselves and in the world.’ Now let us rest we need to go across the mountain tomorrow at as you know now it won’t be easy.